مادهٔ ۳۶۹ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور مدنی)

احکام زیر اگرچه از مصادیق بندهای (‌الف) در دو ماده قبل باشد حسب مورد قابل رسیدگی فرجامی نخواهد بود: ۱ - احکام مستند به اقرار قاطع دعوا در دادگاه. ۲ - احکام مستند به نظریه یک یا چند نفر کارشناس که طرفین به‌ طور کتبی رأی آنها را قاطع دعوا قرار داده باشند. ۳ - احکام مستند به سوگند که قاطع دعوا باشد. ۴ - احکامی که طرفین حق فرجام‌ خواهی خود را نسبت به آن ساقط کرده باشند. ۵ - احکامی که ضمن یا بعد از رسیدگی به‌ دعاوی اصلی راجع به متفرعات آن صادر می‌ شود، در صورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل‌ رسیدگی فرجامی نباشد. ۶ - احکامی که به‌ موجب قوانین خاص غیرقابل فرجام‌ خواهی است.