مادهٔ ۶۲ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور مدنی)

بهای خواسته به ترتیب زیر تعیین می شود: ۱ - اگر خواسته پول رایج ایران باشد، بهای آن عبارت است از مبلغ مورد مطالبه، و اگر پول خارجی باشد، ارزیابی آن به نرخ رسمی بانک مرکزی‌ جمهوری اسلامی ایران در تاریخ تقدیم دادخواست بهای خواسته محسوب می شود. ۲ - در دعوای چند خواهان که هر یک قسمتی از کل را مطالبه می ‌نماید بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع تمام قسمتهایی که مطالبه‌ می‌ شود. ۳ - در دعاوی راجع به منافع و حقوقی که باید در مواعد معین استیفا و یا پرداخت شود، بهای خواسته عبارت است از حاصل جمع تمام اقساط و‌ منافعی که خواهان خود را ذی‌ حق در مطالبه آن می ‌داند. ‌در صورتی که حق‌ نامبرده محدود به زمان معین نبوده و یا مادام‌ العمر باشد بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع منافع ده سال یا آنچه را که ظرف ‌ده سال باید استیفا کند. ۴ - در دعاوی راجع به اموال، بهای خواسته مبلغی است که خواهان در دادخواست معیَن کرده و خوانده تا اولین جلسه دادرسی به‌ آن ایراد و یا‌ اعتراض نکرده مگر این که قانون ترتیب دیگری معین کرده باشد.