اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) وظایف و اختیارات رهبر: ۱(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - تعیین سیاستهای کلی نظام جمهوری اسلامی ایران پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام . ۲(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - نظارت بر حسن اجرای سیاستهای کلی نظام. ۳(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - فرمان همه پرسی. ۴(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - فرماندهی کل نیروهای مسلح . ۵(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها. ۶(اصلاحی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - نصب و عزل و قبول استعفاء الف- فقهای شورای نگهبان. ب- عالیترین مقام قوه قضائیه. ج- رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسامی ایران. د- رئیس ستاد مشترک. هـ- فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. و- فرماندهان عالی نیروهای نظامی و انتظامی. ۷(الحاقی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - حل اختلاف و تنظیم روابط قوای سه گانه . ۸(الحاقی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - حل معضلات نظام که از طریق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام. ۹(الحاقی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - امضاء حکم ریاست جمهوری پس از انتخاب مردم - صلاحیت داوطلبان ریاست جمهوری از جهت دارا بودن شرایطی که در این قانون می آید، باید قبل از انتخابات به تایید شورای نگهبان و در دوره اول به تایید رهبری برسد. ۱۰(الحاقی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح کشور پس از حکم دیوانعالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی، یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت وی بر اساس اصل هشتاد و نهم. ۱۱(الحاقی ۰۶ˏ۰۵ˏ۱۳۶۸) - عفو یا تخفیف مجازات محکومین در حدود موازین اسلامی پس از پیشنهاد رئیس قوه قضائیه . رهبر می تواند بعضی از وظایف و اختیارات خود را به شخص دیگری تفویض کند.